po drugie, ustanowienie liturgii paschalnej po wyjściu z Egiptu (Wj 12).
Patriarcha Abraham ofiarował Bogu baranka, którego od Boga otrzymał. Jak głosi modlitwa Kanonu rzymskiego: z otrzymanych od Ciebie darów (łac. de tuis donis ac datis). Zarówno baranek, jak i sam Izaak był zapowiedzią prawdziwego Baranka Bożego, Jezusa Chrystusa, wskazanego przez Jana Chrzciciela (por. J 1,29). Księga Apokalipsy ukazuje go jako centrum liturgii niebiańskej (por. Ap 5,12nn).
Drugim wydarzeniem było święto Pesach. W ustanowieniu liturgii paschalnej po cudownym wyjściu z niewoli Egiptu zostały dane Izraelowi zasady ofiarowania baranka paschalnego, jako centrum roku liturgicznego i jako pamiątka wiary. Baranek bowiem jest rozumiany jako ofiara odkupieńcza, dzięki której Izraelici zostali zachowani od śmierci ich pierworodnych. Pierworodni synowie Narodu Wybranego byli zapowiedzią Pierworodnego Syna Bożego, Jezusa Chrystusa. Ewangelista Łukasz kładł wielki nacisk na przedstawienie Jezusa Chrystusa jako dziecko pierworodne (por. Łk 2,7), a listy więzienne Pawła przestawiały Chrystusa jako „pierworodnego wobec wszelkiego stworzenia” (por. Kol 1,15). Według Ewangelii, Jezus faktycznie doprowadził kult żydowski do jego wypełnienia. W momencie Jego śmierci zasłona w Świątyni się rozdarła (por.