Przebadani przedstawiciele rosyjskiej linii Czartoryskich, znanej z przekazów od XVII w., posiadają taką samą haplogrupę y-dna (N1c1a2b1) co przedstawiciele innych rosyjskich rodów (Trubeccy, Chowańscy, Golicynowie), wywodzących się według genealogów od Gedymina. thumb|Zygmunt August król polski na prośbę Aleksandra Czartoryskiego wojewody wołyńskiego transumuje i zatwierdza dokument króla Władysława Warneńczyka z 1442 dotyczący używania wieczystego tytułu książęcego i pieczętowania się herbem Pogoń, 1569, Biblioteka Książąt Czartoryskich w Krakowie W historii Rzeczypospolitej istniało kilkanaście rodów, które posiadały oficjalnie uznane tytuły książęce. W II połowie XVIII w. do rodów, które książęcy status uzyskały jeszcze przed unią lubelską (tzw. starych rodów książęcych) zaliczali się m.in. Czartoryscy, którzy należeli również do tradycyjnych książęcych dynastii w Wielkim Księstwie Litewskim. W spisie sygnatariuszy aktu owej unii lubelskiej z lipca 1569 roku, występuje jeden z przedstawicieli rodu Czartoryskich – Aleksander Czartoryski, wspomniany z tytułem książęcym.
W 1785 roku Czartoryskim została nadana rozszerzona wersja tego herbu.