Golcz uczestniczył w polskiej wyprawie w Atlas Wysoki, przechodząc tam szereg trudnych nowych dróg wspinaczkowych.
Przebywając w czasie II wojny światowej we wschodniej Afryce, wszedł na szczyt Aleksandra (5098 m n.p.m.) w masywie Góry Stanleya w Ruwenzori i dokonał samotnie wejścia na najwyższy wierzchołek Kilimandżaro – Uhuru (5895 m n.p.m.). Jest prawdopodobne, iż zdobył w tych latach również szczyt Kenia (5194 m n.p.m.).
Po wyjeździe do Wenezueli Golcz dalej uprawiał turystykę górską i wspinaczkę. Zginął podczas samotnej wyprawy na lodowcu Glaciar de Los Timoncitos u stóp szczytu Bolívar (5007 m n.p.m.) w górach Cordillera de Mérida, prawdopodobnie podczas zejścia z tego szczytu. Pochowany został na cmentarzu w Mérida.
Bibliografia Zofia Radwańska-Paryska, Witold Henryk Paryski: Golcz Jerzy, w: Wielka encyklopedia tatrzańska, Poronin 1995, s. 344; Tadeusz Orłowski: W Alpach Delfinatu, w: W skałach i lodach świata, t. 1 – Na szczytach gór Europy, s. 279-286; Jerzy Golcz: Dziesięć lat w Alpach Francuskich, w: "Wierchy" R. XVI (1938), s. 94-117.
Kategoria:Ludzie urodzeni w Warszawie (Królestwo Kongresowe) Kategoria:Polscy inżynierowie elektrycy Kategoria:Urodzeni w 1904 Kategoria:Zmarli w 1965 Kategoria:Polscy taternicy