Jerzy Golcz (ur. 3 września 1904 w Warszawie, zm. 25 sierpnia 1965 w górach Cordillera de Mérida w Wenezueli) – inżynier elektryk, urzędnik konsularny, taternik i alpinista.
Od 1925 r. studiował w Grenoble we Francji, a następnie pracował w polskiej służbie konsularnej w tym kraju. Po niemieckiej agresji na Francję w 1940 r. przedostał się do Anglii. Jesienią 1942 r. został przez polskie władze emigracyjne wysłany do Afryki, gdzie w Ugandzie, Kenii i Tanzanii opiekował się polskimi uchodźcami i uczył w polskim liceum. Po zakończeniu wojny pracował w tamtejszej firmie elektrotechnicznej. W 1959 wrócił do Warszawy, skąd wyjechał do Wenezueli.
Taternictwo uprawiał w latach 1923–1927, dokonując wówczas szeregu pierwszych wejść. Wśród nich należy wymienić przejścia: północno-wschodniej ściany Zawratowej Turni (w 1925 r. z Jarosławem Kuryłowiczem), północnej ściany Orlej Baszty (w 1925 r. z Kuryłowiczem), północnej ściany Jagnięcego Szczytu (1926 r.), dolnej części północnej ściany Żabiego Konia (w 1927 r. z Tadeuszem Krystkiem), północno-wschodniej ściany Rumanowego Szczytu (w 1927 r. z T. Krystkiem i Konstantym Narkiewiczem-Jodką).