Wystąpił za to na Igrzyskach Olimpijskich w 1980 w Moskwie, ale odpadł w półfinale (ugandyjska sztafeta 4 × 400 m z jego udziałem także nie weszła do finału).
Zdobywał medale igrzysk afrykańskich, w 1973 roku wywalczył złoty medal w biegu na 400 m przez płotki oraz brązowy medal w sztafecie 4 × 400 m, natomiast w 1978 roku w tychże konkurencjach otrzymał srebrne medale.
Jako oficer policji otrzymał za swe zwycięstwo olimpijskie awans od ówczesnego dyktatora Ugandy Idi Amina, a także dom. Po upadku Amina w 1979 Akii-Bua uciekł z rodziną do Kenii, obawiając się represji. Został tam umieszczony w obozie dla uchodźców. Został stamtąd uwolniony dzięki staraniom koncernu Puma, wyjechał do RFN i pracował dla Pumy przez kilka lat. W 1983 powrócił do Ugandy i został trenerem. Zmarł w 1997 jako wdowiec. Pozostawił 11 dzieci.
Przypisy
Bibliografia
Linki zewnętrzne
Kategoria:Ugandyjscy płotkarze Kategoria:Ugandyjscy medaliści olimpijscy Kategoria:Medaliści Letnich Igrzysk Olimpijskich 1972 Kategoria:Lekkoatleci na Letnich Igrzyskach Olimpijskich 1972 Kategoria:Lekkoatleci na Letnich Igrzyskach Olimpijskich 1980 Kategoria:Medaliści Igrzysk Afrykańskich 1973 Kategoria:Medaliści Igrzysk Afrykańskich 1978 Kategoria:Odznaczeni Orderem Olimpijskim Kategoria:Rekordziści świata w lekkoatletyce Kategoria:Urodzeni w 1949 Kategoria:Zmarli w 1997 Kategoria:Ludzie urodzeni w Lirze