Niewielka mariawicka społeczność funkcjonowała na terenie rzymskokatolickiej parafii Kozłów koło Miechowa, gdzie w Przysiece domu rodziny Podsiadłów urządzona została w pełni wyposażona kaplica obsługiwana przez proboszczów parafii mariawickiej z Dąbrowy Górniczej. Wskutek prześladowań została przeniesiona do miejscowości Bogdanów, do domu rodziny Skrzypicieli, którzy spokrewnieni byli z proboszczem parafii mariawickiej w Gniazdowie, kapłanem Apolinarym Marią Hieronimem Skrzypicielem.
Początki mariawickiej obecności w Krakowie wiążą się z rodziną Dorynków, którzy po rozłamie w 1935 roku opowiedzieli się za arcybiskupem Janem Marią Michałem Kowalskim. W ich mieszkaniu prywatnym, przy ul. Krowoderskiej odbywały się nabożeństwa, którym przewodniczyli kapłani i kapłanki ludowe.
W 1968 kapłanem denominacji płockiej został Konrad M. Paweł Rudnicki, który przeniósł się do Krakowa w związku z rozpoczęciem pracy na Uniwersytecie Jagiellońskim. Wspólnota została zaliczona jako filia parafii św. Marii Magdaleny w Gniazdowie. Nabożeństwa zorganizowano w improwizowanej kaplicy w mieszkaniu kapłana przy ul. św. Sebastiana. Na prośbę zwierzchnika denominacji felicjanowskiej bpa Józefa M. Rafaela Wojciechowskiego, kapł.