Wkładano go poprzez owinięcie w dowolny sposób – najczęściej zarzucając przez plecy na lewe ramię, przesuwając pod prawym i ponownie zarzucając prawy skraj szaty do tyłu na ramię lewe. Liczne posągi (m.in. Sofoklesa, Ajschinesa, Demostenesa) wskazują, że istniały różne indywidualne warianty tego układu, który pozostawiał swobodną prawą rękę i często odkryty tors. Kobiety nosiły go również na peplosach, niekiedy częściowo zarzucając jak kaptur na głowęRozmaite warianty i szczegóły noszenia i układania himationu podaje R. Flacelière (Życie codzienne w Grecji…, dz. cyt., s. 138-139).. Mężczyźni w okresie klasycznym często nosili go bez chitonu (jako tzw. achiton) – jedynie z przepaską biodrową albo wprost na gołe ciało, wzorem filozofów bądź ubogich, dla których stanowił jedyny dobytek, a nocą służył za przykrycie. Na obszarze greckojęzycznym przetrwał aż do końca starożytności.
Nierzadko dopełnieniem stroju złożonego z chitonu i himationu była długa laska z zakończeniem, którą podpierano się tak, by w postawie swobodnej utrzymać pod pachą fałdę himationuR. Flacelière: Życie codzienne w Grecji…, dz. cyt., s. 137..
Himation przedstawiany bywa również jako ubiór Chrystusa na obrazach o tematyce religijnej.
Zobacz też chlajna
Przypisy
Bibliografia
Kategoria:Ubiory starożytnej Grecji