Zniesmaczony niepowodzeniami w Formule 1 przyjął posadę kierowcy testowego w Ferrari, gdzie zastąpił Gianniego Morbidelli. Jednocześnie rozpoczął karierę w klasie samochodów turystycznych w barwach fabrycznego zespołu Alfa Romeo. W swoim pierwszym sezonie w nowym otoczeniu zdobył tytuł Mistrza Włoch, przerywając hegemonię Roberto Ravaglii. Powrócił chwilowo do Formuły 1, gdy w ostatnich dwóch wyścigach sezonu 1992 zastąpił zwolnionego Ivana Capellego.
W 1993 roku Alfa Romeo dołączyła do Deutsche Tourenwagen Meisterschaft, gdzie Larini został liderem zespołu. Włoch zdominował przebieg rywalizacji, odnosząc jedenaście zwycięstw i zdobywając tytuł mistrzowski. Kolejny sezon nie był już tak udany; Larini zanotował cztery zwycięstwa i uplasował się na trzecim miejscu w klasyfikacji końcowej.
Jednocześnie zaliczył wreszcie sukces w Formule 1. Zastępując kontuzjowanego Jeana Alesi podczas tragicznego w skutkach Grand Prix San Marino na torze Imola zajął drugie miejsce. Był to jego ostatni występ w F1 przed trzyletnią przerwą.
W latach 1995–1996 kontynuował starty w DTM i jej następcy ITC, lecz nie odnosił już większych sukcesów.