Bataliony pancerne – oddziały broni pancernych, występujące w organizacji pokojowej Wojska Polskiego II RP, w latach 1935-1939.
Bataliony zostały powołane rozkazem Dowództwa Broni Pancernych MSWojsk. z 26 lutego 1935 o przemianowaniu i o organizacji 4 nowych batalionów pancernych.
Były to jednostki wojskowe „czasu P” spełniająca zadania mobilizacyjne wobec oddziałów i pododdziałów broni pancernej „czasu W”. W okresie pokoju spełniała również zadania organizacyjne i szkoleniowe. thumb|czołg Renault R-35 thumb|czołg 7TP thumb|czołg -Vickers E thumb|TKS thumb|czołg TK-3
Struktura batalionu pancernego Typowa organizacja batalionu pancernego do 1937: dowództwo kwatermistrzostwo kompania szkolna kompania pancerna młodszego rocznika (samochody pancerne) kompania pancerna starszego rocznika (czołgi) kompania motorowa kompania gospodarcza pluton łączności park składnica Etat przewidywał 36 oficerów, 111 podoficerów zawodowych, 75 podoficerów nadterminowych, 409 strzelców i 12 osób personelu cywilnego.
Z czasem bataliony zatraciły jedność organizacyjną. W 1939 wyrównany skład: po trzy kompanie czołgów rozpoznawczych i szwadronie samochodów pancernych miały: 1., 4., i 8. batalion pancerny.