Budowle tego typu znane były dotąd z terenów Danii i Niemiec.
Miejscowość była początkowo królewszczyzną czyli własnością królewską należącą do królów polskich leżącą w dobrach Wronki, a następnie od XV wieku szlachecką należącą do polskiej szlachty z rodu Górków herbu Łodzia, Szamotulskich, Czarnkowskich herbu Nałęcz III oraz Łąckich i Wolikowskich. W 1508 wieś leżała w powiecie poznańskim województwa poznańskiego w Koronie Królestwa Polskiego w parafii Wronki.
Pierwsze wzmianki pochodzą z archiwalnych historycznych dokumentów z XIV wieku. W 1370 odnotowaały one świadka Idziego sołtysa z Nowej Wsi koło Wronek i ponownie w 1391, wśród innych świadków z okolic Wronek i Szamotuł, jako świadka sołtysa Nowej Wsi, ale tym razem bez imienia. W 1456 Piotr kapłan z Wronek pozwał Dorotę Rzeszotkową z Wronek, wdowę po Wawrzyńcu, o to, że od dwóch lat nie płaciła mu należnego czynszu z folwarku oraz łąk pod Wronkami, które niegdyś należały do zmarłego Wawrzyńca. Na tych dobrach około 1442 Mikołaj z Nowej Wsi zapisał czynsz dla Piotra, kapłan korzystał z tego czynszu przez 12 lat.