W 1343 roku Rafał Leliwita z Tarnowa pojął za żonę dziedziczkę Wielowsi – Dzierżkę. Jak pokazuje historia, dało to początek linii wielowiejsko-dzikowskiej rodu Leliwitów a pośrednio stoi jako przyczyna późniejszego powstania miasta Tarnobrzega. Dwór dziedziców stanął w centrum osady, najprawdopodobniej w miejscu, gdzie w XIX wieku wzniesiono klasztor Sióstr Dominikanek. W niej goszczono w roku rodzinę królewską (Władysława Jagiełły z dworem) przez cztery miesiące, kiedy ta była zmuszona do opuszczenia stołecznego Krakowa z powodu panującej w mieście zarazy. Siedziba przetrwała do potopu szwedzkiego.
Pół wieku po pobycie króla w Wielowsi, przy kościele parafialnym, Tarnowscy wznieśli murowane mauzoleum rodowe (w formie popularnej w latach 1520–1620 kaplicy kopułowej). Godnym uwagi elementem grobowca jest postawiony w środku ołtarz św. Gertrudy (drewniany, przykład późnorenesansowego wytwórstwa z lat 80. XVI wieku), pochodzący z ówczesnego drewnianego kościoła. Pierwszym z Tarnowskich pochowanym pod kaplicą był założyciel miasta – Stanisław (1608). Potem spoczynek znaleźli tu kolejni włościanie aż do roku 1696. Później chowano Tarnowskich w krypcie klasztornej oo. dominikanów w Tarnobrzegu. Świątynię murowaną projektu architekta krakowskiego Tadeusza Stryjeńskiego wzniesiono na dotychczasowej lokalizacji w 1883 roku.