Reprezentował również powstańców w rozmowach delegacji i komisji alianckiej o sytuacji politycznej i wojskowej w Wielkopolsce.

Okres międzywojenny W 1919 w wyborach uzupełniających w Wielkopolsce do Sejmu Ustawodawczego uzyskał mandat poselski. Zasiadał w Klubie Sejmowego Związku Ludowo-Narodowego. Od kwietnia 1919 do maja 1920 pełnił funkcję prezesa wielkopolskich struktur rady głównej Stronnictwa Demokratyczno-Narodowego. Następnie do 1925 był wiceprezesem i członkiem zarządu wojewódzkiego ZLN, później do 1928 prezesem. Od 1928 do 1939 kierował zarządem okręgowym Stronnictwa Narodowego w Poznaniu, od 1935 zasiadał także w komitecie głównym partii. W latach 1930–1935 reprezentował województwo poznańskie w Senacie.

II wojna światowa i okres powojenny W 1939 został powołany do wojska jako major lekarz i przydzielony do organizacji szpitali zapasowych. Przekroczył granicę z Węgrami, następnie pracował w szpitalu Nograd–Verder. W styczniu 1940 przedostał się do Paryża. Tam został mianowany pełnomocnikiem Ministerstwa Spraw Wojskowych ds. PCK. Po zajęciu Francji przez wojska niemieckie wyjechał do Wielkiej Brytanii, gdzie organizował szpitale i przychodnie lekarskie dla rodzin wojskowych oraz dom wypoczynkowy dla żołnierzy polskich. Działał we władzach Stronnictwa Narodowego.