W pierwszym okresie działalności na repertuar Teatru Nowego składały się reżyserowane zespołowo sztuki socrealistyczne, m.in. „Makar Dubrawa” Aleksandra Korniejczuka (1950) czy „Bohaterowie dnia powszedniego” Évy Mándi (1950). Pierwszym zaprezentowanym na scenie utworem klasycznym, podporządkowanym jednak wymogom socrealistycznej estetyki, był „Horsztyński” Juliusza Słowackiego w reżyserii Janusza Warmińskiego (1951)https://culture.pl/pl/miejsce/teatr-nowy-im-kazimierza-dejmka-w-lodzi dostęp 2023-05-29.. Początkowo zespół działał pod zespołowym kierownictwem.
Zarządzeniem prezydenta RP Bolesława Bieruta z 17 lutego 1950 Państwowemu Teatrowi Nowemu w Łodzi został nadany Order Sztandaru Pracy II klasy za wysoki poziom artystyczny i ideologiczny..
Kazimierz Dejmek (1952–1961) Okres pierwszej samodzielnej dyrekcji Kazimierza Dejmka to przedstawienia wprawdzie polityczne, ale świadczące o odwilży, często przez niego samego reżyserowane. Na scenie Teatru Nowego Dejmek pokazał m.in. „Święto Winkelrieda” Jerzego Andrzejewskiego i Jerzego Zagórskiego oraz „Ciemności kryją ziemię” Jerzego Andrzejewskiego, „Noc listopadową” i „Akropolis” Stanisława Wyspiańskiego, „Łaźnię” Włodzimierza Majakowskiego czy współreżyserowany z Januszem Kłosińskim „Domek z kart” Emila Zegadłowicza.