W 1994 stanął na czele frakcji w PK sprzeciwiającej się zbliżeniu do UD i Kongresu Liberalno-Demokratycznego, która po rozłamie w partii przekształciła się w Koalicję Konserwatywną. Był przewodniczącym tej partii przez cały okres jej funkcjonowania. W 1997 KK współtworzyła Akcję Wyborczą Solidarność, z listy której Kazimierz Ujazdowski w tym samym roku zdobył ponownie mandat poselski. W lutym 1999 wprowadził KK do Stronnictwa Konserwatywno-Ludowego, a po rozłamie w tej partii współtworzył (wraz z grupą dotychczasowych działaczy SKL i Zjednoczenia Chrześcijańsko-Narodowego) w marcu 2001 Przymierze Prawicy. Został też członkiem Opus Dei.
Od 16 marca 2000 do 12 lipca 2001 pełnił funkcję ministra kultury i dziedzictwa narodowego w rządzie Jerzego Buzka. Podejmował wówczas inicjatywy promujące historię Polski (m.in. akcję „Bohaterowie naszej wolności”). Zrezygnował ze stanowiska, protestując przeciwko odwołaniu Lecha Kaczyńskiego z funkcji ministra sprawiedliwości. Tym działaniem zbliżył się do PiS i z jego listy w 2001 (wraz z innymi członkami Przymierza Prawicy) ponownie uzyskał mandat posła. 2 czerwca 2002 Przymierze Prawicy (na czele którego stał formalnie od grudnia 2001) przyłączyło się formalnie do Prawa i Sprawiedliwości, kończąc samodzielną działalność.