350px|Rycina przedstawiająca gruczoły ślinowe prawej strony. Ślinianka przyuszna oznaczona jako Parotid gland. Widoczna także ślinianka przyuszna dodatkowa (Accessory part) oraz przewód Stenona (Parotid duct).|thumb|right
Ślinianka przyuszna lub dawniej przyusznica, (łac. glandula parotidea) – to gruczoł ślinowy, u człowieka duży, występujący parzyście. Jest największą ze ślinianek. Jej masa waha się od 20-30 g. Położona jest na bocznej powierzchni twarzoczaszki.
Podział i topografia część powierzchowna (płat powierzchowny)- leży pomiędzy żuchwą a przewodem słuchowym zewnętrznym. Jej tylny brzeg dochodzi do górno-przedniej powierzchni mięśnia mostkowo-obojczykowo-sutkowego oraz do torebki stawu skroniowo-żuchwowego i chrząstki przewodu słuchowego zewnętrznego. Przedni brzeg ślinianki zachodzi na gałąź żuchwy i tylny brzeg mięśnia żwacza. Ku górze ślinianka przyuszna dochodzi do wyrostka jarzmowego, a ku dołowi (biegun dolny) do kąta żuchwy, stykając się często ze ślinianką podżuchwową. Nad częścią boczną płata przebiegają gałązki nerwu usznego wielkiego (←splot szyjny). część głęboka (płat głęboki), wyrostek zażuchwowy - leży schowana w dole zażuchwowym. Jej tylny brzeg dochodzi do brzuśca tylnego mięśnia dwubrzuścowego oraz do mięśnia mostkowo-obojczykowo-sutkowego.