Ze względu na zawartość lodu lodowce gruzowe dzieli się na: lodowce gruzowe aktywne, zawierające lód interstycjalny/jądro lodowe. Można je podzielić na te w ruchu (ang. active) i nieporuszające się (ang. inactive) lodowce gruzowe reliktowe (lub fosylne, ale ta nazwa nie powinna być używana) – masa gruzu bez lodu wewnętrznego, przeważnie wieku późnoglacjalnego. Występują np. w Tatrach.
Lodowce gruzowe w Polsce Najlepiej zachowaną tego typu formą w Sudetach jest reliktowy lodowiec gruzowy w rejonie Łabskiego Szczytu. Na obszarze Karkonoszy obecnych jest również kilka podobnych form rzeźby terenu, osiągających jednak mniejsze rozmiary np. na stokach Wielkiego SzyszakaChmal H., Traczyk A., 1993, Plejstoceńskie lodowce gruzowe w Karkonoszach, Czasopismo geograficzne, 64, Państwowe Wydawnictwo Naukowe, Wrocław, s. 251-263. Liczne i dobrze zachowane ślady po aktywnych lodowcach gruzowych znajdują się również w polskich Tatrach. Jeden z najbardziej znanych lodowców gruzowych znajduje się pod Przełęczą Zawrat i wkroczył do jednego ze stawów w Dolinie Pięciu Stawów.