Po rekonstrukcji rządu w tym samym miesiącu objął urząd ministra spraw wewnętrznych, terytoriów zamorskich i wspólnot. Po powołaniu trzeciego rządu tego samego premiera w listopadzie 2010 dodatkowo powierzono mu obowiązki w zakresie imigracji. Z rządu odszedł w lutym 2011. W marcu tego samego roku objął mandat eurodeputowanego VII kadencji, który utrzymywał również w wyborach europejskich w 2014 i 2019, wykonując go do 2024.
W 2015 i 2021 wybierany na radnego regionu Owernia-Rodan-Alpy. W latach 2016–2019 pełnił funkcję wiceprzewodniczącego rady regionalnej.
We wrześniu 2025 został nieprawomocnie skazany na karę 2 lat pozbawienia wolności w sprawie libijskich funduszy na kampanię prezydencką Nicolasa Sarkozy’ego z 2007.
Zaliczany do najbliższych współpracowników Nicolasa Sarkozy’ego, był świadkiem (wraz z Charles'em Pasqua) jego pierwszego małżeństwa z Marie-Dominique Culioli, został też ojcem chrzestnym jednego z jego synów. Jest masonem, członkiem Wielkiej Loży Narodowej Francji.
Odznaczenia Wielki Oficer Orderu Alawitów (Maroko, 2009)
Przypisy
Bibliografia