Ten układ skrzydeł, nazwany w późniejszym czasie sesquiplane (półtorapłat), został ponownie „wynaleziony” kilka lat później i znalazł użycie w wielu konstrukcjach okresu I wojny światowej, w szczególności w myśliwcach Nieuport (poczynając od modelu 11, zwanego Bébé) i Albatros D.III i D.V, spotykany też był w konstrukcjach okresu międzywojennego, praktycznie do zarzucenia stosowania układu dwupłata (chociaż powracał i później, szczególnie jaskrawo widoczny w jedynym seryjnym dwupłacie odrzutowym – PZL M-15).
Silnik samolotu, nazwany przez Coandę „Reaction Motor”, składał się z silnika tłokowego o mocy 50 KM, który napędzał nie śmigło, ale sprężarkę. Za sprężarką znajdowały się komory spalania, do których wtryskiwane było paliwo, które było spalane po zmieszaniu ze sprężonym powietrzem. Rozprężające się gazy wylotowe wytwarzały ciąg rzędu 2,2 kN (dla porównania, zbudowany prawie 30 lat później Heinkel He 178 miał silnik o ciągu ok. 4,4 kN).