W 1645 na zjeździe w Lesznie nastąpiło zjednoczenie jednoty braci czeskich z ewangelikami reformowanymi. Możność odprawiania nabożeństw w Poznaniu odzyskali dopiero w 1772, korzystając z sali w gmachu wagi miejskiej. W latach 1813–1814, z funduszy Bogusława Karczewskiego z Czarnotek, wznieśli skromny dom modlitwy przy ul. Garbary. Od 1817 reformowani należeli wraz z luteranami do pruskiego Kościoła Ewangelicko-Unijnego jako osobna diecezja. Plany budowy nowego kościoła uzyskano w 1832 z Naczelnej Deputacji Budowlanej w Berlinie. Był to projekt autorstwa Karla Friedricha Schinkla, nawiązujący do kościoła w Straupitz. Budowę rozpoczęto 3 sierpnia 1838, a poświęcenie odbyło się 7 listopada 1841 (). W 1890 przebudowano wnętrze nadając mu cechy neobizantyńskie.
Do 1860 odprawiano nabożeństwa po niemiecku i po polsku, później regularnie tylko niemieckie. W czerwcu 1925 ks. Stefan Skierski ponownie odprawił nabożeństwo reformowane po polsku, ale mała liczba wiernych sprawiła, że po 1932 znów ich zaniechano.Kazimierz Bem, Słownik biograficzny duchownych ewangelicko-reformowanych. Pastorzy i diakonisy Jednoty Małopolskiej i Jednoty Warszawskiej 1815-1939, Warszawa, s.