Końca osiedli skandynawskich upatruje się raczej w czynnikach demograficznych, na które relatywnie niewielka populacja była szczególnie wrażliwa. Lukratywny eksport kłów morsów ucierpiał przez handel afrykańską kością słoniową. Kontakty między Grenlandią a Skandynawią ustały przed początkiem XV w.
Okres XVI–XVII wieku W XVI w. do zachodnich wybrzeży Grenlandii dotarli angielscy żeglarze Martin Frobisher (1535–1594) i John Davis (1550–1605), którzy napotkali Inuitów. Następnie wody Grenlandii penetrowali europejscy wielorybnicy i angielskie, holenderskie i niemieckie statki zaczęły regularnie przybywać na wyspę. Wielorybnicy przywlekli wirusy grypy i odry, na które Inuici nie byli odporni.
Okres kolonizacji (1721–1953) Królestwo Danii i Norwegii Wskutek najpierw unii kalmarskiej (1397), a potem unii realnej między Danią a Norwegią (1534–1814), ziemie Grenlandii stały się częścią Królestwa Danii i Norwegii. Królestwo rościło sobie prawa do wszystkich norweskich terytoriów zależnych na Islandii, Grenlandii, do Wysp Owczych, Szetlandów i Orkadów.