Nowe terytoria Leif Eriksson nazwał: Helluland (prawdopodobnie była to Ziemia Baffina), Markland (prawdopodobnie Labrador) i Vinland (prawdopodobnie obszar w regionie Zatoki Świętego Wawrzyńca). Odkrycie w latach 60. XX w. pozostałości domostw wikingów i kuźni w L’Anse aux Meadows w Nowej Fundlandii dostarczyło dowodów na obecność wikingów w Ameryce Północnej.
Skandynawscy osadnicy na Grenlandii zajmowali się hodowlą bydła (krów, owiec i kóz) oraz myślistwem (polowano przede wszystkim na foki). Według XIII-wiecznej księgi Konungs skuggsjá (łac. Speculum regale), sprowadzali żelazo i drewno budowlane, a eksportowali skóry, liny okrętowe oraz kły morsów. Artefakty odkryte podczas badań archeologicznych świadczą o istnieniu kontaktów między społecznością skandynawską a kulturami Dorset i Thule, przy czym natura tych kontaktów nie została jednoznacznie określona.
thumb|Pozostałości rezydencji biskupiej w Garðar W 1126 roku założono biskupstwo w Garðar (współczesne Igaliku), które objął biskup Arnold. W Osiedlu Wschodnim założono klasztory Augustianów i Benedyktynów. W Osiedlu Wschodnim istniało 12 kościołów a w Osiedlu Zachodnim – cztery. W 1261 roku osady wikingów na Islandii i na Grenlandii przyjęły zwierzchnictwo królestwa Norwegii. Wprowadzono królewski monopol na handel.