Pétain rozpoczął szeroko zakrojony program przezbrojenia armii francuskiej, kazał rozstrzelać dla przykładu 40–62 buntowników, zapewnił wojsku lepsze wyżywienie, wyższy żołd i więcej urlopów, co doprowadziło do znacznej poprawy morale.
Nowa francuska strategia nie polegała na biernej obronie; w czerwcu i lipcu 4., 6. i 10 Armia przeprowadziły kilka ograniczonych ataków, a 1 Armia została wysłana do Flandrii, aby wziąć udział w III bitwie pod Ypres. Brytyjczycy przedłużyli ofensywę pod Arras do połowy maja, pomimo niepewności co do francuskich zamiarów, wysokich strat i malejących zysków terytorialnych, ponieważ ich dywizje również zostały przerzucone do Flandrii. Brytyjczycy zdobyli wzniesienie Messines 7 czerwca i spędzili resztę roku na ofensywie pod Ypres (31 lipca – 10 listopada) oraz w bitwie pod Cambrai (20 listopada – 8 grudnia). Bunty w armiach francuskich stały się znane Niemcom, ale ceną sukcesu obronnego nad Aisne było uniemożliwienia wzmocnienia swoich sił we Flandrii i przeprowadzenie operacji wykraczających poza lokalne kontrataki nad Aisne i w Szampanii.