W przeszłości D. torquatus był traktowany jako gatunek holarktyczny, z pięcioma podgatunkami w Eurazji i od sześciu do dwunastu podgatunkami w Ameryce Północnej. Podział ewolucyjny na gatunki z Palearktyki i Nearktyki został najpierw ustalony na podstawie dowodów chromosomalnych i eksperymentów z krzyżowaniem, a następnie potwierdzony markerami molekularnymi i danymi morfometrycznymi. Autorzy Illustrated Checklist of the Mammals of the World rozpoznają trzy podgatunki.

Etymologia Dicrostonyx: dikros „rozwidlony”; ονυξ onux, ονυχος onukhos „pazur”. torquatus: „obrożny”, od torques „obroża, naszyjnik”, od torquere „skręcić, przekręcić”.

Morfologia Długość ciała (bez ogona) 88–140 mm, długość ogona 11–21 mm; masa ciała 63–155 g. Sierść czerwonobrązowa z ciemną pręgą wzdłuż grzbietu, brzuch jasny. Na szyi ubarwienie układa się w charakterystyczną obrożę. W okresie zimowym futro zmienia barwę na białą (cecha unikalna wśród gryzoni). W zimie środkowy palec przedniej łapy zimą wyraźnie się powiększa tworząc rodzaj kopytka, co ułatwia chodzenie po śniegu.

Ekologia Samica rodzi 5–6 młodych, w ciągu roku może mieć nawet 2–3 mioty. Jest fitofagiem.

Przypisy Nazwy polskie za:

Bibliografia

Kategoria:Karczowniki Kategoria:Gatunki i podgatunki zwierząt nazwane w 1779 roku Kategoria:Taksony opisane przez Petera Simona Pallasa