Kościół św. Witalisa we Włocławku, w latach 1330–1411 pełniący funkcję zastępczej katedry, obecnie kościół seminaryjny Wyższego Seminarium Duchownego, jest najstarszym zachowanym zabytkiem Włocławka.
Architektura Kościół zbudowano w stylu gotyckim z palonej cegły. Jest to budowla jednonawowa, z wydzielonym prostokątnym prezbiterium zamkniętym wielobocznie, odchylonym od osi korpusu w lewo, co ma przypominać pozycję umierającego na krzyżu Jezusa. Wnętrze jest sklepione krzyżowo-żebrowe. Na zewnątrz kościół jest opięty skarpami o jednym uskoku.
Historia Świątynia została ufundowana przez bpa Macieja z Gołańczy w 1330 r., zaraz po zburzeniu Włocławka i spaleniu dawnej katedry nad Wisłą przez Krzyżaków w 1329 r. W latach 1330–1411, tj. do czasu ostatecznego ukończenia budowy nowej bazyliki katedralnej, kościół Św. Witalisa spełniał rolę tymczasowej katedry. Potem został oddany do użytku znajdującego się w pobliżu szpitala (przytułku) pod wezwaniem Św. Witalisa. Razem ze szpitalem był na utrzymaniu kapituły katedralnej, jednak ta niechętnie podejmowała ten ciężar, uważając, że skoro biskup wybudował kościół, to jego następcy powinni starać się o jego utrzymanie. Ale biskupi też się do tego nie kwapili. W rezultacie nie remontowany kościół szybko niszczał.