Część pierwsza, licząca 110 stron (CC,1-110/1- 131), jest praktycznym podręcznikiem języka Kumanów, zawierającym glosariusz łacińskich słów tłumaczonych na perski i kumański. Najprawdopodobniej ta część kodeksu została spisana przez kupców włoskich z Genui i Wenecji posiadających faktorie handlowe nad Morzem Czarnym lub też została sporządzona na ich zlecenie przez skrybów w Solcati (obecnie Stary Krym) lub Kaffie (obecnie Teodozja). Stąd też jej szeroko przyjęta nazwa: „Część Włoska”. Węgierski orientalista Lajos Ligeti (1902–1987) nazwał ją natomiast „Księgą Tłumacza”.
Część druga, licząca 53 strony (CC, 111-164/132-235), jest zbiorem kumańskich tekstów religijnych i świeckich, m.in. zagadek, tłumaczonych na łacinę oraz język średnio-wysoko-niemiecki. Jej autorstwo przypisywane jest niemieckim franciszkanom nawracającym Kumanów na chrześcijaństwo – stąd jej nazwa „Część Niemiecka”. Ligeti nazwał ją „Księgą Misjonarską”.