Murszid pozostawał w bardzo bliskim kontakcie ze swoim uczniem, codziennie obserwował jego postępy, nauczał i kształcił. Symbolem pełnego włączenia murida do bractwa było przekazanie mu przez szajcha stroju bractwa (hirga, murakka).
Bractwa izolowały się od świata zewnętrznego, tworząc samodzielne gospodarstwo, złożone z całego kompleksu budynków i zwane różnie w różnych krajach islamu: chan[a]kah (termin perski), zawija (dosłownie: kąt, czyli miejsce ukrycia się – termin używany w Maghrebie; używano tam też określenia ribat), dargah (dwór książęcy – termin używany w Indiach), tekke (termin turecki). Z europejska nazywa się je klasztorami. W takim kompleksie było mieszkanie mistrza, pomieszczenie dla adeptów, wspólna kuchnia, pomieszczenie o charakterze meczetu, przeznaczone na wspólną modlitwę. Wspólne życie braci (ichwan) opiera się na takich praktykach, jak nocne czuwania, posty, zbieranie datków, recytacje słów czy wyrażeń z Koranu (dhikr) czy tańce, mające doprowadzić do ekstatycznego zbliżenia z Bogiem.