Joffre nakazał kontynuację ofensywy, ale 23 sierpnia przygotowania do niej zostały przerwane z powodu nadchodzących wieści o francuskich porażkach w Ardenach.
26 sierpnia Francuzi wycofali się z Miluzy na bardziej defensywną linię w pobliżu Altkirch, aby zapewnić posiłki francuskim armiom bliżej Paryża. Armia Alzacji została rozwiązana, VII Korpus został przeniesiony w rejon Sommy w Pikardii, a 8 Dywizja Kawalerii została przyłączona do 1 Armii, do której później wysłano dwie kolejne dywizje. Niemiecka 7 Armia dołączyła do kontrofensywy w Lotaryngii wraz z 6 Armią i na początku września została przeniesiona nad rzekę Aisne.
Tło Belgia Belgijskie plany wojenne opierały się na założeniu, że inne mocarstwa pomogą wyprzeć najeźdźcę z terytorium Beglii, ale prawdopodobieństwo niemieckiej inwazji nie sprawiło, że Francja i Wielka Brytania zaczęły być postrzegane jako sojusznicy, ani że rząd belgijski zamierzał zrobić coś więcej niż tylko bronić swojej niepodległości. Ententa angielsko-francuska (1904) uświadomiła Belgom, że brytyjskie nastawienie do Belgii uległo zmianie i że będą walczyć o obronę niepodległości Belgii. Belgijski Sztab Generalny został utworzony w 1910 roku, ale jego szef gen. mjr Harry Jungbluth przeszedł w stan spoczynku 30 czerwca 1912 roku i został zastąpiony dopiero w maju 1914 roku przez gen. por.