Twarz jest ciemna. Ciało pokrywa rude futro z ciemnym brązem na grzbiecie. Ciemny brąz zdobi też nogi zwierzęcia. Noworodki nie mają cętek występujących u wielu innych jeleniowatych.
Systematyka Pudu północny opisany został po raz pierwszy przez Williama Edwarda de Wintona w 1896 roku pod nazwą Pudua mephistophiles. Jako miejsce typowe podano paramo Papallacta, Napo-Pastaza w Ekwadorze. De Winton swój pierwotny opis oparł na skórze z nienaruszonymi kośćmi stóp niedojrzałej samicy oraz niedopasowanej czaszce Mazama rufina, które dostarczył do Muzeum Brytyjskiego szwedzki konsul w Quito w Ekwadorze, Ludovic Söderström. Na błędne skojarzenie skóry i kości stopy z czaszką w wyznaczeniu okazu typowego zwrócił uwagę w 1908 roku angielski zoolog Oldfield Thomas, kiedy otrzymał od Söderströma dwa dodatkowe okazy, oba z odpowiednio dobranymi skórami i czaszkami; wobec tego w 1915 roku angielski przyrodnik, geolog i paleontolog Richard Lydekker na holotyp wyznaczył tylko skórę (sygnatura BMNH:Mamm:1896.1.28.6), która znajduje się w zbiorach Muzeum Historii Naturalnej w Londynie.
Nie wyróżnia się podgatunków.