W 1883 r. rozpoczął działalność publicystyczno-literacką, publikując Z Multańskich kresów w rubryce Korespondecyje, w piśmie „Rola” (nr 16, 31). Od 1883 r. współpracował z „Krajem”, od 1890 r. z „Tygodnikiem Ilustrowanym” i od 1893 r. „Gazetą Lwowską”. Pisał felietony do Hodowcy i Rolnika . W 1889 r. zadebiutował w prasie jako nowelista. W 1901 r. został współzałożycielem i jednocześnie redaktorem naczelnym, wydawanego we Lwowie, dziennika „Przedświt”. Prowadził w nim także dział literacki. Współpracował też z czasopismami lwowskimi, krakowskimi i warszawskimi, m.in.: „Słowo Polskie”, „Czas”, „Nowa Reforma”.
Twórczość literacka Abgarowicza mieści się w nurcie gawędy szlacheckiej. Była popularna wśród współczesnych mu czytelników, szczególnie we wschodniej Galicji. Opowiadania, nowele i powieści Abgarowicza najczęściej koncentrowały się na tematyce życia szlachty podolskiej, Bukowiny, Pokucia, a szczególnie Huculszczyzny. Ukazywały młodych ziemian prowadzących bujne życie towarzyskie i uczuciowe. Pisarz dążył do ugody między Polakami a Rusinami co znajdowało odbicie w jego twórczości. Postacie, należące do obu tych wspólnot, pojawiają się w jego utworach, podobnie jak charaktery z najbliższego mu, ormiańskiego, sąsiedztwa.