Aleksander nadał starej instytucji "towarzyszy" (hetajroj), szlachetnie urodzonych ziemian służących królowi, trwałą postać oddziałów kawaleryjskich, słynnych hetajrów konnych. Wydaje się również możliwe, że także on stworzył równorzędną jednostkę piechoty - "piesi towarzysze", czyli pezetajroj, przyznając im spore nadziały ziemi na zdobycznych ziemiach. Zapewniał w ten sposób sobie lojalność i bezpieczeństwo na nowych granicach.
Sprawa sukcesji po śmierci Aleksandra Aleksander zginął zamordowany około roku 452. Pozostawił po sobie pięciu synów, pochodzących z przynajmniej dwóch małżeństw. O sukcesji wewnątrz rodu królewskiego decydowało Zgromadzenie Macedończyków. Zwykle obierali oni na króla najstarszego syna zmarłego władcy (panowało przekonanie, że łaska bogów przekazywana jest z ojca na syna). Postępowanie takie nie było jednak prawem, a jedynie zwyczajem. Zgromadzenie, obawiając się wybuchu wojny między braćmi, postanowiło przydzielić trzem spośród nich udzielne księstwa. Prawdopodobnie najstarszym z braci był Filip, któremu przypadły najbogatsze ziemie (Amfaksitis). Młodszy od niego był Alketas, z kolei Perdikkas był najmłodszym z całej trójki. Pozostali dwaj bracia byli jeszcze młodsi. Inną wersję sukcesji po śmierci Aleksandra przytacza Platon w swoich Dialogach (Gorgiasz).