W czasie samej bitwy umknął z placu boju na północ wraz ze swym perskim dowódcą.
Po bitwie pod Platejami Po powrocie do Macedonii Aleksander zaczął pospiesznie gromadzić armię. Wraz z nią podążał śladem wycofujących się Persów zajmując Krestonię, Mygdonię i Bisaltię. Dopóki nie zdobył pewności, że Persowie nie powrócą już do Europy, unikał starcia z ich siłami, ograniczając się jedynie do zajmowania opuszczanych przez nich (i nie przygotowanych do obrony) krain. Dopiero w roku 477 zdobył perską bazę w miejscowości Dziewięć Dróg (późniejsza Amfipolis), biorąc do niewoli kilku znamienitych Persów. Ze zdobytych łupów ufundował w Delfach i Olimpii złote posągi opatrzone napisem "pierwociny z łupów zdobytych na Medach". Po zniknięciu perskiego zagrożenia Ateny ze sprzymierzeńca stały się konkurentem. W roku 476/475 ateński wódz Kimon zdobył Ejon – port miasta Dziewięć Dróg, a następnie samo miasto odebrali Aleksandrowi traccy Edonowie. Za rozwojem terytorialnym państwa w czasach panowania Aleksandra, który część ziem otrzymał z rąk Persów, a w późniejszym czasie wykorzystał szansę i zajmował opuszczane przez nich ziemię, postępując w ślad za ich wycofującymi się siłami, nie szedł wzrost potencjału militarnego państwa. Około roku 462 Edonowie wyparli Aleksandra z dorzecza Strymonu, a połowie V w.