Robert Bednorz (ur. 18 maja 1882 w Grzybowicach, zm. 6 kwietnia 1973 w Wiesbaden) – śląski rzeźbiarz.
Życiorys Ukończył – noszącą dziś jego imię – Szkołę Podstawową Nr 32 w Grzybowicach. Był nadwornym rzeźbiarzem von Donnersmarcków. Od 1903 do 1907 kształcił się we wrocławskiej Królewskiej Akademii Sztuki i Rzemiosła jako uczeń Theodora von Gosena i w Berlinie w mistrzowskiej klasie rzeźby u prof. Carla Manzela. W 1910 otrzymał roczną nagrodę Rom-Preis najwyższe wyróżnienie państwa pruskiego dla szczególnie zdolnych młodych rzeźbiarzy, za rzeźbę Bacchantenrelief. Walczył na froncie w czasie I wojny światowej. W latach 1924–1932 był profesorem w Królewskiej Szkole Sztuki i Rzemiosła we Wrocławiu aż do jej zamknięcia. Artysta mieszkał wraz z pierwszą żoną Marią w modernistycznym budynku (dawny DS Pancernik) zaprojektowanym przez Adolfa Radinga przy ul. Tramwajowej (dawniej Uechtritzweg) we Wrocławiu. W latach 1941–1943 został powołany na stanowisko profesora rzeźby w Staatliche Kunstgewerbeschule Krakau. W okresie III Rzeszy część prac Roberta Bednorza uznano za prace zdegenerowane i objęto je zakazem wystawiania.
Po ucieczce przed ofensywą Armii Czerwonej działał jako rzeźbiarz w Wiesbaden.