Biała Spiska była ważnym ośrodkiem płóciennictwa, zaś tutejsze lniane płótno było eksportowane na tereny całego królestwa węgierskiego, a także na Bałkany i do Turcji.
Rozwój miasta zaowocował postawieniem kilku ważnych budowli, m.in. kościoła Świętego Walentego (XIII wiek, zniszczony w XVIII wieku), kościoła Świętego Antoniego Anachorety (Pustelnika; XIII wiek), ratusza (XVI wiek), plebanii (XVI wiek), szkoły parafialnej (XVII wiek), a także dużej ilości kamienic mieszczańskich, potem wielokrotnie przebudowywanych. Biała Spiska nigdy nie otrzymała przywileju wybudowania miejskich murów obronnych. Podczas wojen miasto było jednak tymczasowo fortyfikowane, jak np. w 1606 roku, podczas powstania powstania Bocskaya, kiedy zostało otoczone drewnianą palisadą, przed którą wykopano fosę.
Od początku istnienia Biała Spiska była praktycznie wyłącznie niemieckim miastem. Słowacy w statystykach pojawiają się dopiero w XIX wieku. W spisie z 1853 roku wśród 2323 mieszkańców widnieje jedynie 78 Słowaków (3,3%). W kolejnych latach odsetek Słowaków rósł: do prawie 20% w 1881, 35% w 1900 i 61% w 1938 roku. W latach 1945–1946 około 850 miejscowych Niemców zostało przymusowo wysiedlonych.