W przeciwnym razie, po upływie terminu, staje się w pełni ważna i nie może być kwestionowana w oparciu o powyższe przyczyny.
Nieważnością może być dotknięta tylko część czynności prawnej. Czynność pozostaje wówczas w mocy w pozostałym zakresie, chyba że z okoliczności wynika, że bez postanowień nieważnych nie zostałaby dokonana. Strony umowy mogą same uregulować wzajemne stosunki, na wypadek jej częściowej nieważności. Postanowienia takie określa się mianem klauzuli salwatoryjnej.
Dokonanie przez strony czynności nieważnej przesunięć majątkowych w błędnym przekonaniu, że wykonują jej ważne postanowienia, stanowi podstawę do wzajemnych rozliczeń i przywrócenia poprzedniego stanu majątkowego na podstawie przepisów o nienależnym świadczeniu.
Czynność nieważną należy odróżnić od czynności nieistniejącej. W pierwszym przypadku czynność jest dokonana, choć nie wywołuje skutków prawnych. W drugim powstaje wyłącznie pozór jej dokonania. Rozróżnienie to ma istotne znaczenie ze względu na możliwość konwersji, konwalidacji lub zastosowania szczególnych przepisów ustawy w miejsce postanowień czynności nieważnej. Podobnie nie należy utożsamiać czynności nieważnej z czynnością bezskuteczną. Podobieństwo między nimi ogranicza się do braku zamierzonych skutków prawnych.