Pochylnia sucha mały|260x260px|Pochylnia na Kanale Elbląskim Pochylnia sucha przenosi statki na jeżdżących po szynach wózkach, bez wody. Dolny i górny odcinek kanału musi być wtedy rozdzielony niewielkim wzniesieniem (szczytem pochylni). Wózek po torach wjeżdża do wody, tam wpływa na niego statek, następnie wózek przewozi statek przez szczyt pochylni i opuszczany jest do drugiego odcinka kanału, tam również wjeżdża do wody, a statek spływa z wózka. mały|260x260px|Nieistniejąca już pochylnia sucha na Kanale Morris Pochylnie suche były rozwiązaniem dawniej znacznie częściej stosowanym (pierwszą znaną pochylnią działającą na tej zasadzie był diolkos, tor do przetaczania statków przez Przesmyk Koryncki w starożytnej Grecji). Pochylnie suche powstawały w I połowie XIX wieku, gdy statki śródlądowe były liczne, a niewielkie. Na zbudowanym wtedy w Pensylwanii Kanale Morris były aż 23 suche pochylnie (na nich wzorowano pochylnie Kanału Elbląskiego), ale kanał ten działał tylko do roku 1924. Zdecydowana większość pochylni suchych oraz kanałów, na których były używane, została porzucona w okresie, gdy rozpowszechnił się transport kolejowy i wyparł wodny transport śródlądowy małymi jednostkami.