Następny rok zakończył bez sukcesów na arenie międzynarodowej – bez powodzenia startował w halowym czempionacie Starego Kontynentu oraz na mistrzostwach Europy. Po zajęciu siódmej lokaty w halowych mistrzostwach globu nie udało mu się latem w Paryżu zaliczyć żadnej wysokości w eliminacjach na mistrzostwach świata (2003). W 2004 ponownie nie awansował do finału igrzysk olimpijskich. Na arenę międzynarodową powrócił w 2006 roku zdobywając wicemistrzostwo Europy. Rok później, w Osace, wywalczył srebrny medal mistrzostw świata. Podczas swojego trzeciego występu na igrzyskach olimpijskich (2008) kolejny raz zakończył swój start już na eliminacjach. Na rozegranych w sierpniu 2009 w Berlinie mistrzostwach świata ponownie stanął na drugim stopniu podium światowego czempionatu. Ósmy zawodnik mistrzostw Starego Kontynentu z 2010. Podczas mistrzostw świata (Daegu 2011) w finale nie zaliczył żadnej wysokości. W 2012 był finalistą halowych mistrzostw świata oraz bez powodzenia brał udział w mistrzostwach Europy.
Rekordy życiowe: stadion – 5,93 (6 sierpnia 2003, Castres);