Z powodu kłopotliwości i małej ściągalności długów, najczęściej dochodziło do egzekucji majątkowej. , przewidziana przez prawo pretorskie, miała następujący przebieg: wierzyciel wchodził w posiadanie majątku dłużnika, a następnie ogłaszano o tym publicznie, w celu zawiadomienia ewentualnych innych wierzycieli. Jeden z nich (tzw. ) sprzedawał w drodze licytacji cały majątek dłużnika (który ulegał przez to infamii) jednemu nabywcy (tzw. ). Jeśli dłużnik nie wykonał wyroku z przyczyn losowych, mógł ogłosić upadłość (tzw. ) – oddać majątek dobrowolnie. Mógł się ubiegać o pozostawienie środków niezbędnych do utrzymania (tzw. ). Nie ulegał też infamii.
Skarga ta nie przedawniała się, a ponadto wchodziła w skład spadku i mogło służyć przeciw spadkobiercom dłużnikaDigesta 42, 1,6,3: „Ulpian w księdze sześćdziesiątej szóstej komentarza do edyktu: nie ulega przedawnieniu i zawiera w sobie element dochodzenia rzeczy. Przysługuje ona zarówno spadkobiercom jak i przeciw spadkobiercom”..
Źródła zastąpiło znane wcześniej dwa sposoby postępowania legisakcyjnego: i dopuszczalną w wyjątkowych wypadkach .
Przypisy
Bibliografia
Władysław Rozwadowski „Prawo rzymskie” Wydanie II. Poznań 1992.
Kategoria:Actiones