Pokazał nawet oryginalną metodę nadmuchiwania ucha środkowego (próba Valsalvy).
Wynalazł również narzędzia chirurgiczne, które były często używane w jego czasach i później. W trakcie swoich badań Valsalva zauważył, że paraliż ruchowy występuje po stronie przeciwnej do uszkodzenia mózgu zarówno w przypadku udaru, jak i urazu czaszki.
22 kwietnia 1709, w wieku 43 lat, Valsalva poślubił Elenę Lisi, siedemnastoletnią córkę szlacheckiej bolońskiej rodziny senatorskiej. Razem mieli sześcioro dzieci, z których troje zmarło w młodym wieku. W 1721 doznał tymczasowej dyslalii. Zmarł w Bolonii 2 lutego 1723 z powodu udaru mózgu.
Nazewnictwo anatomiczne od jego nazwiska: Próba Valsalvy – jedna z metod oceny stanu ucha środkowego, polegająca na badaniu drożności trąbki słuchowej Taśmy Valsalvy okrężnicy – struktury anatomiczne w obrębie jelita grubego Doktryna Valsalvy – kontralateralna relacja między ciałem a mózgiem Zatoki Valsalvy – pomiędzy każdą z trzech zastawek półksiężycowatych aorty a ścianą aorty (opuszka aorty). Z przedniej (prawej) i lewej zatoki odchodzą prawa i lewa tętnica wieńcowa.
Przypisy
Bibliografia
Kategoria:Włoscy lekarze Kategoria:Ludzie upamiętnieni nazwami medycznymi Kategoria:Urodzeni w 1666 Kategoria:Zmarli w 1723