Po odzyskaniu niepodległości w 1918 pismo było organem demokratycznej inteligencji zbliżonej politycznie do ugrupowania PSL „Piast” oraz kręgu polskiego działacza politycznego i społecznego Jana Dąbskiego. Korespondentką czasopisma była m.in. Zofia Gostomska a od 1919 przez szereg lat funkcję redaktora naczelnego pełnił Bohdan Janusz.

W 1930 pismo zostało przejęte przez endecję, a po 1935 przez prorządową grupę Związku Młodych Narodowców kierowana przez Klaudiusza Hrabyka. Wskutek bojkotu przez czytelników i utraty tym samym podstaw finansowych uległ likwidacjiKlaudiusz Hrabyk, Wspomnienia, cz. VI, "Rocznik Historii Czasopiśmiennictwa Polskiego" t. 10/4, 1971, s. 497-523„Kurier Lwowski” - Wirtualny Sztetl.

„Kuriera Lwowskiego” nie należy mylić z tygodnikiem „Kuryjer Lwowski : czyli Nowiny” z 1848 roku oraz z konspiracyjnym pismem „Lwowski Kurier”, ukazującym się we Lwowie w czasie II wojny światowej.

Przypisy