W latach dwudziestych XIX wieku Imperium Rosyjskie systematycznie podbijało obszar Adygei, co wywołało sprzeciw ludności. Pojedyncze plemiona jednoczyły się i organizowały powstania antyrosyjskie. W 1864 roku region został spacyfikowany, a kilkaset tysięcy Adygejczyków przesiedlono na Bliski Wschód. Część ludności przeniosła się na równiny. Po rewolucji październikowej 27 lipca 1922 roku utworzono Adygejski Obwód Autonomiczny, który w 1937 roku włączono do Kraju Krasnodarskiego. W 1991 roku, po rozpadzie ZSRR, powstała Republika Adygea w składzie Federacji Rosyjskiej.
Społeczeństwo adygejskie dzieli się na wielkie rodziny z kilkudziesięcioma członkami. Na czele rodziny stoi patriarcha, pozycja kobiety jest także silna. Adygejczycy praktykują zwyczaj oddawania dziecka na wychowanie do innej rodziny (atałyczestwo – аталычество). Ich ludowe pieśni mają charakter liryczny i heroiczny. Elementem folkloru jest epos o Nartach. Rodzime wierzenia Adygejczyków zawierają elementy kultu drzew, lasów. Od XVIII wieku w większości wyznają islam sunnicki.
Podstawą gospodarki Adygejczyków jest rolnictwo, hodowla, sadownictwo, uprawa winorośli. Rozwinęli rzemieślnictwo: tkactwo, rzeźba w kamieniu i drewnie, haftowanie złotem i srebrem, wyprawianie skór.
Bibliografia Адыгейцы, hrono.ru
Kategoria:Etnografia Rosji