Maria in Aquiro; proprezydent Urbino Francesco d’Elci (26 kwietnia 1773) – kardynał diakon S. Angelo in Pescheria
Trzydziestu dziewięciu elektorów było Włochami, dwóch Francuzami, jeden Hiszpanem, jeden Anglikiem i jeden Niemcem. Trzynastu mianował Klemens XIV (1769–1774), dwudziestu Klemens XIII (1758–1769), dziesięciu papież Benedykt XIV (1740–1758), a jednego (Alessandro Albaniego) jeszcze Innocenty XIII (1721–1724).
Nieobecni Jedenastu kardynałów było nieobecnych, z czego dwóch zmarło w czasie sediswakancji: †Giovanni Francesco Stoppani (26 listopada 1753) – kardynał biskup Palestriny; sekretarz Świętej Kongregacji Rzymskiej i Powszechnej Inkwizycji; prefekt ds. ekonomicznych Świętej Kongregacji Rozkrzewiania Wiary (zmarł 18 listopada 1774 w Rzymie) Giuseppe Pozzobonelli (9 września 1743) – kardynał prezbiter S. Lorenzo in Lucina; protoprezbiter Świętego Kolegium Kardynałów; arcybiskup Mediolanu Franz Konrad Casimir von Rodt (5 kwietnia 1756) – kardynał prezbiter S. Maria del Popolo; biskup Konstancji Francisco de Saldanha da Gama (5 kwietnia 1756) – kardynał prezbiter bez tytułu; patriarcha Lizbony; pierwszy kapelan i jałmużnik Królestwa Portugalii †Ferdinando Maria de Rossi (24 września 1759) – kardynał prezbiter S. Cecilia;