chętnie stosował kontrasty fakturowe i barwowe, znakomicie panując nad brzmieniowymi możliwościami instrumentów. Zaadaptowanie w zindywidualizowany sposób techniki dodekafonicznej i serialnej wyostrzyło jego stylistykę.
Pierwszą z dwóch głównych cech jego idiomu kompozytorskiego jest stosowanie muzycznych kolaży w formie cytatów budujących formę i ekspresję utworu, zgodnie ze stworzonymi przez niego zasadami „kompozycji pluralistycznej”. Drugą – symultanizm muzyczny, polegający na koegzystencji elementów pochodzących z różnych stylów muzycznych i epok, co było zgodne z jego autorską koncepcją „kulistej postaci czasu” (Kugelgestalt der Zeit).
Najwybitniejszym dziełem Zimmermanna jest opera Die Soldaten (Żołnierze) (1957–1959) do własnego libretta według Jakoba Michalela Reinholda Lenza. Całe dzieło opiera się na jednej symetrycznej serii organizującej wszystkie parametry kompozycji (długość dźwięku, dynamikę, metrum). Każda scena opery zbudowana jest według tradycyjnej formy muzycznej np.: ciacona, ricercar, toccata, nokturn itp. Niektóre sceny rozgrywają się symultanicznie. Zimmermann wykorzystał m.in. cytaty z chorału gregoriańskiego, utwory J.S.