Około 1938 został powołany na zastępcę dyrektora naczelnego firmy Philips w Polsce, a w 1939 został pełnomocnikiem rządu polskiego w tych zakładach.
Po inwazji niemieckiej w 1939 Regulski wraz z rodziną przedostał się przez Lwów na Węgry i potem do Francji. Od 1940 pełnił funkcję delegata PCK na południu Francji w departamencie Var. Organizował schroniska dla Polaków rozproszonych po Francji i ułatwiał ich ewakuację do Anglii. We Francji pozostał przez cały okres wojenny. Po wyzwoleniu Paryża w sierpniu 1944 zorganizował w ramach PCK biuro poszukiwań rodzin wśród Polaków przebywających w Europie Zachodniej.
Zwabiony obietnicami tzw. „władzy ludowej”, w 1947 powrócił z rodziną do Polski. Najpierw przydzielono mu skromną posadę w EKD, lecz po krótkim czasie usunięto go wraz z bratem, Januszem, z pracy. Janusz – wskutek represji władz – trafił do więzienia, a Tadeusz, żeby przeżyć, zajął się hodowlą królików i róż w Grodzisku Mazowieckim.
Tadeusz Regulski był żonaty z Marią z Gnoińskich h. Ciołek i miał z nią syna i córkę.
Zmarł po ciężkiej chorobie w szpitalu w Tworkach i został pochowany w grobie rodzinnym na cmentarzu Powązkowskim (kwatera B-4-11,12).
Ordery i odznaczenia
Złoty Krzyż Zasługi (22 marca 1939) „za zasługi na polu pracy zawodowej”.
Przypisy