Próby państwowe rakiety Ch-27 przeprowadzono na samolocie MiG-23BM w latach 1975–1977. Formalnie została przyjęta na uzbrojenie postanowieniem władz (Komitetu Centralnego KPZR i Rady Ministrów ZSRR) 2 września 1980 roku. Przeznaczona była przede wszystkim dla samolotów MiG-23BM/BK i MiG-27. Ch-27 mogła być przenoszona przez samoloty MIG-25 i Su-17. Ch-27 znajdowała się na uzbrojeniu stosunkowo krótko. Jeszcze przed przyjęciem jej do uzbrojenia w OKB Zwiezda rozpoczęto prace nad modułowym pociskiem Ch-25M, opartym na konstrukcji Ch-27, którego wersja Ch-25MP została następcą Ch-27.
Opis Pierwszy przedział pocisku zajmowała głowica samonaprowadzająca, z charakterystyczną stożkową obudową i niewielkimi destabilizatorami w tylnej części głowicy. Pasywna głowica naprowadzająca była wyposażona w dwie anteny dostrojone do częstotliwości radarów systemów przeciwlotniczych MIM-14 Nike Hercules i MIM-23 Hawk (podstawowe systemy przeciwlotnicze NATO w latach 70 XX w.). Jednakże rakieta miała niewystarczający zasięg do zwalczania tych systemów spoza ich strefy rażenia, toteż od początku zakładano, że będzie służyć przede wszystkim do walki z systemami bliskiego zasięgu wojsk lądowych jak Crotale i Roland.