Rakieta była jednak nadal trudna w użyciu, ponieważ w trakcie ataku pilot przez cały czas musiał utrzymywać w jednej linii obraz celu, rakietę i siatkę celownika. Także odległość od celu była przed atakiem wprowadzana ręcznie na podstawie wzrokowej oceny pilota, a więc ze znacznym błędem. Rakieta mogła być naprowadzana na cel przy pomocy aparatury Delta występującej w wersjach Delta-N, Delta-NM (instalowane na pokładzie samolotu) oraz Delta-NG i Delta-NG2 (przenoszone w zasobnikach podwieszanych). Według prób poligonowych, prawdopodobieństwo trafienia celu wynosiło 0,46 przy nurkowaniu i tylko 0,14 przy locie poziomym.
Próby państwowe pocisku przeprowadzane na samolotach MiG23S i MiG-23B zakończono jesienią 1973 roku, a 9 stycznia 1974 roku oficjalnie przyjęto go do uzbrojenia pod oznaczeniem Ch-23. Zasięg strzału wynosił od 2 do 8 km. W toku produkcji zastąpiono pocisk przez ulepszoną wersję Ch-23M, z ulepszoną aparaturą naprowadzania Delta-R2M oraz głowicą o masie 111 kg i bardziej skutecznym działaniu odłamkowym. Zasięg w wersji Ch-23M