Starsze publikacje podawały informacje o pojedynczej rakiecie na centralnym węźle podkadłubowym.
Według oficjalnych danych, zasięg wynosił do 8 km, błąd trafienia 2,5–5 m, prawdopodobieństwo porażenia celu salwą dwóch pocisków 0,36–0,7. Wadą przyjętego systemu naprowadzania była konieczność utrzymywania przez cały czas lotu pocisku (do 20 sekund) celu w celowniku lecącego w jego kierunku samolotu.
W 1973 roku opracowano kontener Łucz ze stacją radiolokacyjną umożliwiającą używanie pocisków Ch-66 przez inne samoloty, lecz nie wszedł do służby z uwagi na uznanie rakiety za nieperspektywiczną. W latach 70. zaprzestano produkcji rakiet Ch-66 i wycofano je z uzbrojenia, zastępując pociskami Ch-23 używanymi z nowszymi samolotami myśliwsko-szturmowymi. Od bardziej rozpowszechnionych pocisków Ch-23, Ch-66 różnił się wizualnie przede wszystkim bardziej opływowym stożkiem końcowym z „żądłem” anteny.
Przypisy
Bibliografia
Kategoria:Kierowane pociski rakietowe powietrze-powierzchnia Kategoria:Radziecka broń lotnicza Kategoria:Radziecka i rosyjska broń rakietowa