Pancerniki typu Lion byłyby brytyjskim ekwiwalentem amerykańskich pancerników typu Iowa, gdyż oba typy były projektowane bez restrykcji traktatu londyńskiego (traktat sprawił, że typ King George V był odpowiednikiem amerykańskiego typu North Carolina).
Drugi traktat londyński teoretycznie ograniczał budowę dużych okrętów przez USA, Francję i Wielką Brytanię do jednostek o wyporności maksymalnej 35 000 ton i uzbrojeniu składającym się z dział 14 calowych, ale „klauzula eskalacji” pozwalała ominąć te limity, aby dorównać innym marynarkom, jeżeli to one przekroczyły te limity – a tak się stało.
Budowa Planowano budowę czterech okrętów i rozpoczęto pierwszych dwóch („Lion” i „Temeraire”), których stępki zostały położone w połowie 1939 roku. Po wybuchu II wojny światowej zakwestionowano przydatność pancerników typu Lion. Po ponownym rozważeniu budowy prace na dwóch okrętach wstrzymano w październiku 1940 roku, aby umożliwić przemysłowi stoczniowemu skupienie się na innych ważnych okrętach takich jak okręty eskortowe. Dwa częściowo ukończone kadłuby złomowano w latach 1942–1943.