W tym samym roku został profesorem tytularnym na Uniwersytecie Johanna Wolfganga Goethego we Frankfurcie nad Menem. Rok później przeniósł się do Poznania, gdzie stanął na czele Katedry Chirurgii Uniwersytetu Poznańskiego i został mianowany profesorem zwyczajnym. W Wojsku Polskim został awansowany do stopnia kapitana pospolitego ruszenia w korpusie oficerów sanitarnych lekarzy ze starszeństwem z dniem 1 czerwca 1919. W 1923 zorganizował w poznańskim szpitalu Sióstr Miłosierdzia Klinikę Chirurgiczną, w latach 1925/1926 i 1926/1927 był dziekanem Wydziału Lekarskiego Uniwersytetu Poznańskiego, a w latach 1930/1931 był prorektorem uczelni. W tym czasie założył Polskie Towarzystwo Chirurgów i Ortopedów Polski Zachodniej, gdzie w latach 1927–1939 pełnił funkcję prezesa. W 1927 roku wspólnie z Maksymilianem Rutkowskim założył czasopismo „Chirurgia Kliniczna”, prowadził również dział chirurgiczny na łamach „Nowin Lekarskich”.
Podczas kampanii wrześniowej kierował szpitalem wojskowym, który m.in. niósł pomoc obrońcom Modlina, po kapitulacji twierdzy przedostał się do Francji, a po jej klęsce w czerwcu 1940 później do Wielkiej Brytanii.