Samodzielna działalność WMRO budziła obawy władz bułgarskich, które nie życzyły sobie pozostawania tych regionów w granicach Turcji i obawiały się rewolucji społecznej we własnym państwie. Rząd bułgarski utworzył jeszcze w 1895 r. Najwyższy Komitet Macedońsko-Adrianopolski, którego działacze - oficerowie bułgarscyJ. Rubacha, Bułgarski sen o Bizancjum. Polityka zagraniczna Bułgarii w latach 1878-1913, Neriton, Warszawa 2004, ISBN 8388973843, s. 105., wycofani ze służby na czas działalności w MacedoniiJ. Rubacha, Bułgarski sen o Bizancjum. Polityka zagraniczna Bułgarii w latach 1878-1913, Neriton, Warszawa 2004, ISBN 8388973843, s. 109. – zostali następnie członkami kierownictwa WMRO.
Do końca XIX wieku WMRO nabierała sił, a jej działania coraz bardziej ewoluowały od charakteru czysto spiskowego do jawnego ruchu zbrojnego. Na początku 1901 r. sytuacja w regionie stała się tak napięta, że WMRO uznała wzniecenie powstania zbrojnego za konieczne. Pod wpływem coraz silniejszych nastrojów rewolucyjnych wśród macedońskiej ludności i zgodnie z oczekiwaniami władz bułgarskich WMRO przyspieszyła przygotowania. Do głównych organizatorów powstania należeli Goce Dełczew, Jane Sandanski, Pere Toszew, oraz Gjorcze Petrow.