Jesienią 1926 r. przybył do Jastarni jako korespondent "Kuriera Poznańskiego". Zamieszkał w domu miejscowego rybaka Dawida Długiego (dziś ulica Bałtycka 28). Podczas pobytu na Półwyspie Helskim J. Bandrowski obserwował życie codzienne ludności rybackiej, spędzając z nią wolny czas. Podjął także współpracę z wejherowskim periodykiem "Kleka", do którego pisał m.in. wiersze o tematyce morskiej. W czasie II wojny światowej wysiedlili go z Poznania Niemcy, wówczas przeniósł się do Krakowa.
W zbeletryzowanym pamiętniku Przez jasne wrota zawarł swe wspomnienia z pobytu w Rosji. Do wspomnień z tego okresu wrócił również w powieściach: Pielgrzymi, Krwawa chmura, Czerwona rakieta i Wściekłe psy.
Pisał powieści obyczajowe, a także książki dla dzieci, np.: W kraju orangutanów i rajskich ptaków z 1922, Na polskiej fali z 1927. Pisywał także powieści sensacyjne w formie scenariuszy filmowych Przygody komendanta Wilczka z 1929. W 1951 wszystkie jego utwory zostały wycofane z polskich bibliotek oraz objęte cenzurą.
Pokłosie 6 listopada 2011 roku odsłonięto w Jastarni na ścianie domu zamieszkiwanego J. Bandrowskiego tablicę upamiętniającą.